zondag 28 september 2014

He's just not that into you, part 1.



Hoofdstuk 1: He's just not that into you when he's not asking you out

Schoon op een stoeltje zitten en wachten tot je wordt uitgekozen. Dat heb ik geleerd uit het eerste hoofdstuk van het boek: 'He's s just not that into you'  van Greg Behrendt. Een boek dat niet het verhaal vertelt van de film maar volgens mij eerder een inspiratiebron was voor de film.
Afwachten, great, als je ooit aan een man wil geraken mag je dus geen initiatief nemen en de persoon niet uitvragen. Het is om zeep he, alles waar ik ooit voor stond mag na 23 pagina's van tafel worden geveegd. Ik weet het, ik heb het zelf reeds verkondigd in een van mijn vorige blogberichten over hoe initiatief nemen toch niet altijd het gewenste resultaat geeft, maar het is toch vrij pijnlijk als je dan zoiets zwart op wit ziet staan.  Ik hoop dat het boek dus beter wordt want tot nu toe is het vrij deprimerend. Ik heb daar geen geduld voor, wachten tot een man mij uitvraagt. Zo vreselijk, what about de seksuele revolutie in de jaren zestig, betekent dat dan niets?  Hij vraagt je niet uit, hoe zou dat toch komen? Als vrouw ga je dan zitten excuses verzinnen. Zever in pakskes die in werkelijkheid maar een ding willen zeggen: he's just not that into you. "Oh hij heeft het zo druk, oh hij wil de vriendschap niet verpesten, hij is gewoon bang - het enige waarvoor hij bang is , is dat hij zich niet tot je aangetrokken voelt." Moest het wel zo zijn, zouden die excuses allemaal niets uitmaken. Ookal moet die persoon om 4u opstaan, bij interesse zal de persoon in kwestie toch zo lang mogelijk bij je willen zijn en je tenminste uit vragen.
Ik besprak het boek onlangs met een vriendin, wel ja het eerste hoofdstuk dan toch. Zij vond het zever. Volgens haar kon een relatie wel succesvol zijn als je als vrouw de man uitvroeg. En last but not least, vinden veel mannen, volgens haar, het heel belangrijk dat een vrouw soms eens wat initiatief neemt. Wel, dat vind ik nu ook.
Wat hoop ik dat er toch iets meer uitzonderingen zijn. Misschien moet ik de facts vanaf nu gewoon allemaal eens checken bij een man. And probably not a gay man.

 

Hoofdstuk 2: He's just not that into you when he's not calling you

Het tweede hoofdstuk was al even zenuwslopend. Waarom belt een man je niet terug na een leuke date.. omdat ze de guts niet hebben om gewoon te zeggen dat ze je niet zien zitten. Ze snijden nog liever hun arm af dan die woorden uit te spreken. Een man heeft altijd tijd om iets te laten weten, altijd, als is het maar een sms om te laten weten dat hij geen tijd heeft om nu iets te laten weten. Als je het volledig objectief bekijkt, is het waarschijnlijk wel heel absurd dat iemand geen 20 seconden heeft om een smsje te versturen. Of te bellen. Ja, Hij heeft het zijn druk, hij heeft een leven, of hij heeft het nu even niet zo goed allemaal voor elkaar en daarom heeft hij niets laten weten. Het is gewoon heel simpel, als die persoon je wel zou zien zitten, dan zou die wel alle moeite in de wereld doen om maar eventjes bij jou te kunnen zijn. Even je stem te horen, of even te luisteren naar je flauwe moppen. Als hij niets laat weten, ja dan ziet hij je toch niet zo hard zitten. En wat dan met heel lang niets laten horen en dan ' alle welligheid' zoals ze hier in Kleit zeggen. Ja, dan verwijs ik graag naar de afgekapte arm.
Maar wat dan met sms'en en facbook? Dat is toch iets dat ze altijd vergeten in van die dating adviesdingen. Hoe te reageren in smsen, want als er iets ( zonder emoji's uiteraard ) moeilijk te begrijpen is, dan zijn het wel sms'en. "Ele hoe bedoeld die dat nu? Wil hij nu wel iets samen doen of niet?" Wat about de hoeveelheid van smsen?  De reactiesnelheid? Ik heb de indruk dat een man nu precies bedoeld wat  hij letterlijk schrijft in een sms. Dat idee heb ik uit een ander boek. Geen idee meer welk. Daar in stond dat een man daar niet bij stil staat om dubbele boodschappen te verzinnen . Ze zijn liever gewoon klaar en duidelijk. Staat onze satellietschotel dan zo verkeerd afgesteld?
Ik merk van mezelf wel, nu ik deze dingen weet, dat ik gewoon hoop dat er uitzonderingen zijn. Is er dan iets mis met hoop? dan zo pessimistisch en koud te denken over de bedoelingen van  mannen. Ik zou zo zeggen: Het is alsof wij, vrouwen de hoop op liefde mogen laten zakken. En enkel een blik mogen opvangen als ons haar goed ligt en we zo mooi op n barkrukje geëtaleerd wachten tot we door de vleeskeuring raken.

 

Hoofdstuk 3:He's just not that into you when you're not dating.
 
Samen dingen doen of rondhangen is niet daten. Jongens zijn gek van dat grijze gebied net voordat jullie echt daten en dat nog niets benoemd wordt. Waarom? simpelweg omdat ze dan niet verantwoordelijk zijn. Ik beschouw dat grijs gebied eerder als het leuke deel. Wanneer je niet de lasten draagt en enkel leuke dingen samen doet. Het is nog een beetje de jacht en de periode waar men nog moeite doet voor elkaar. Of misschien gewoon slechte datingervaringen. Either way die relaties en zo, je probeert zo vaag mogelijk te zijn.  Als vrouw wil je altijd de 'cool chick' zijn. Degene die niet elke minuut wil weten die persoon heel de tijd uithangt. Degene die niet jaloers is of bijna nooit.En toch, het coole meisje zal altijd nog vragen hebben en wachten aan de telefoon tot hij belt en zal toch nog steeds gekwetst raken. Ach.
Eather way twijfelen is verliezen. En iets is niet beter dan niets. Dus alleen over the top knikkende knieën en een warm gevoel vanbinnen is beter dan niets. Liefde kan groeien, maar het moet makkelijk gaan. Niet met twijfelen en moeilijkheden. Als het zo begint zal het uiteraard zo eindigen. When he really wants you, he will come and get it. Benoemen en moves maken. Maar dat is niet aan jou om te doen.
 
 

Noot van de redactie: Ik heb de indruk dat het boek er niet beter op zal worden. Het is geniaal, maar zo kwetsend. Het zal ook een long trip down memorylane worden . So if you need a wake up call, hou je toch maar vast aan de takken van de bomen, it ain't that pretty.
 
Next time: He's not into you when he's not having sex with you, having sex with someone else and if he only wants to see you when he's drunk.

dinsdag 23 september 2014

Friends for(n)ever ?

 
Vroeger werd er wel eens gesmeten met best friends for life. En ik krijg daar kriebels van als er dat iemand doet. Niet omdat ik zoiets niet wil of kan maar omdat je niet weet wat er langs je levenspad zal gebeuren. Ik gebruik die term nooit, ik gebruik wel de term beste vriend of vriendin, maar niet 'voor altijd', zo'n dingen zijn niet realistisch. Dan heb ik het niet over ruzie's ofzo, maar eerder uit elkaar groeien of verwateren door andere levenskeuzes.
 
 Ik heb al heel wat verschillende vriendengroepjes doorlopen, en soms weet je dat op voorhand: we zijn niet voor elkaar gemaakt. We zijn te verschillend, we hebben andere normen en waarden. En dan zijn die vriendschappen wel leuk, voor een bepaalde tijd. Je denkt: 'vriendschap hoeft niet alles omvattend te zijn. Misschien is dit wel de vriend of vriendin waar ik eventjes mee kan uitgaan maar ik daarom niet mijn grootste geheimen hoef aan te vertellen. Maar dat is niet zo, dat kan je nauwelijks vriendschap noemen. Voor sommigen is dat genoeg, maar in de laatste maanden heb ik gemerkt dat een vriend je gelijke moet zijn, iemand waar je daarom niet alles, maar toch bij terecht kan als dat nodig zou zijn. Je kans heus wel je vrienden in hokjes opdelen, gewoon omdat dat voor beide gemakkelijk is, zo pas je aan aan de noden van de ander. Als een van je vrienden niet graag naar de cinema gaat, dan hou je daar tekening mee en ga je iets anders doen met hen. Soms moet je het ook op zn beloop gaan, nog geen enkele vriendschap is goed gekomen door te forceren.
 
Vrienden zijn niet voor eeuwig, vertelde iemand mij ooit. In al je verschillende levensstadia zal je nood hebben aan een ander soort vriend. Op een bepaald moment in je leven vind je het misschien belangrijker om vrienden te hebben om mee uit te gaan of vrienden die van dezelfde muziek als jij houden. Vrienden evolueren meestal niet mee. Je bent veranderd zeggen ze dan. En dat is eigenlijk heel normaal. 
Ik ben nog al een nostalgie-freak, ik mijmer graag naar het verleden en zeg wel meer dan eens: vroeger was het toch beter. Geen zorgen, maar dat is niet zo. Als tiener maakte ik me zorgen over alles, over relaties op vriendschap- en liefdesvlak maar ook over de relaties met kennissen en onbekenden: want ja wat zouden die vreemden wel niet van mij denken? Als ik nu terugkijk op die tijd, had ik meer moeten genieten van die tijd. Maat als tiener draag je alle last van de wereld op je schouders. Of zo voelt het dan toch. Ik heb geen spijt van bepaalde vriendschappen, ze hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben. Ze hebben me niet veranderd maar bijgedragen aan mijn persoonlijkheid, en vooral aan mijn leven. Want elke vriendschap hoe kortstondig ook, maakt een verschil, het is een ervaring. Het mooie aan vriendschap, zelf degene die jaren geleden al verwaterden, al dan niet opzettelijk, zijn die waar je na zoveel jaren, terug thuis komt. Het is alsof je nooit bent weggeweest. Dat hoeft daarom niet opnieuw dezelfde soort vriendschap te zijn. Je past ze aan, aan de manier waarop je nu leeft. Je leven ziet er helemaal anders uit, dus de opvulling van de vriendschappen kan nu ook op een andere manier zijn. Het is als een verloren puzzelstukje dat je kwijtraakte toen je puzzel van 1000 stukjes maakte. Als je dan eindelijk die puzzel terug uit de doos haalt zullen de stukjes misschien vergeelt zijn, of 'met nen hoek af' toch zul je proberen dat puzzelstukje terug in te passen, misschien met wat wringen. Maar uiteindelijk zal het je lukken om er terug een mooi geheel van te maken.
 
 Nee, de kans is klein dat je later in 't rusthuis taartjes zit te eten en vals te spelen bij 't kaarten. Maar als je die hoop beide koestert, is dat voldoende. It's the journey, not the destination.
 
 
 

woensdag 3 september 2014

Let's get personal: Belgian asociality

 

Elke keer als ik naar een Amerikaanse serie kijk, dan stoort er mij iets heel erg: het onrealistische beeld van dating. Ik heb onlangs de volledige serie van Friends gekocht en daar heeft er wel elke aflevering iemand  een date. Ze leren op de meest 'gewone' en 'alledaagse' manier iemand kennen. Rachel ontmoet haar nieuwe lover op haar werk, waar hij solliciteerde voor de job van haar assitent. Eerst lijkt het alsof Tag, ( weirdest name ever ) niet dezelfde interesse toont in Rachel, raar genoeg als Rachel haar gevoelens laat blijken, lijkt hij die toch te beantwoorden. Phoebe en Rachel vinden de gsm van een of andere cafégast in Central Perk, Phoebe besluit nadat de wettige eigenaar haar heeft opgebeld hem meteen uit te vragen om iets te gaan eten nadat hij zijn telefoon is komen ophalen. (Het was alleen niet wie ze verwacht hadden, maar goed ja). Dat is allemaal normaal blijkbaar. Chandler ontmoet Janice op een soort vanmiddeleeuwse  chatroom, als ze elkaar dan ontmoeten, wonder boven wonder, met die ruim acht miljoen inwoners in New York, blijken ze elkaar al eerder ontmoet te hebben. Ross moet de ex-vrouw van Phoebe's nieuw lief afleiden, en ze hadden het zo gezellig dat ineens samen uit gingen. Monica gaat naar de oogarts, alweer wonder bij wonder worden ze verliefd op elkaar. Om over Joey nog maar te zwijgen. Voor mij een raadsel hoe hij ze allemaal te pakken krijgt met de well-known quote: How you doin'?


Bij deze vraag ik me af: Ligt het aan de Amerikaanse cultuur, dat er sneller wordt gedate met elkaar dan hier en is het eigenlijk gewoon makkelijker om iemand te ontmoeten daar?  Als dat werkelijk zo is, verhuis ik wel naar daar. Het lijkt alsof je gewoon de proef op de som moet nemen en iemand uitvragen en die vinden dat allemaal goed dan. Oké, ik ga met een onbekende persoon mee op date. Ik heb er nog maar enkel hallo tegen gezegd, maar who cares? Ik kan me echt moeilijk inbeelden dat je iemand tegen komt in de groetenafdeling van de carrefour en dat je tegelijkertijd naar de bloemkolen grijpt en dat je dan maar besluit om een samen een gin tonic te gaan drinken? Het is daar blijkbaar zo ingeburgerd. Wel ja, dat laten ze dan toch in de serie's blijken dat het echt zo makkelijk is om iemand te leren kennen. Ik nam vandaag de proef op de som. Het was natuurlijk niet gepland ofzo. Ik besloot eens langs te gaan bij Sportjoy, beetje informeren over hun fitness abonnementen. Ik kwam tegelijkertijd aan met een of andere jongen. Niet slecht uitziend als je het mij vraagt. De man aan de receptie wou aan ons tegelijkertijd de informatie geven over de fitness omdat hij maar bitter weinig tijd had. Na de uitleg liep ik samen met de wildvreemde jongen terug naar buiten. Ik dacht ja, zal ik even vriendelijk zijn en een babbeltje slaan met die jongen. Dat deed ik, hij reageerde wel maar hij vond het blijkbaar wel wat vreemd dat ik ineens tegen hem begon te praten.  Er kwam niet veel respons meer van de andere kant. - Wat die begint ineens tegen mij te praten of wa? Hoe durft ze ! - Ik wenste hem nog veel succes met zijn fitness carrière. Ik kreeg enkel zo een ja en wat gemompel terug. Ik stapte in de auto en dacht: Is dit nu zo abnormaal ?  Als je op een random plaats tegen iemand begint te praten, dan schrikken ze. Mensen zijn snel achterdochtig. Ze horen al van kleins af aan dat ze niet met vreemden mogen praten. En dat zit er blijkbaar nog in. Daarnet was er op Generation M net dezelfde discussie.  Ik moet zeggen soms vind ik het ook wel wat vreemd als random mensen tegen mij beginnen praten aan de bushalte. Ik vind het wel jammer dat iedereen zo gefocust is op zichzelf en oogkleppen draagt. Als iedereen meer zou open staan voor een gesprek, dan zou ik daar niet zo voor joker hebben gestaan. -bweikes dat raar mens praat tegen mij, ze wil me zeker bestelen.- Nu ben ik de weirdo. Toch vind ik het heel jammer dat zoiets niet ingeburgerd is bij ons. Ik merk wel soms als ik me de hond ga gaan wandelen en je komt zo een bejaard koppel tegen dat zij wel sneller geneigd zijn om je een goedendag te wensen. Maar de jongere generatie...Het is jammer, maar dat is nu de mentaliteit van vandaag.
 
Hoe moet je iemand dan in godsnaam ontmoeten als er echt werkelijk niemand openstaat om een gesprek te starten? Ik moet toegeven het is wel wat vreemd hoor, zo random iemand ontmoeten op een random plaats. In het uitgaan gebeurd dat wel al wat sneller, een of andere dronken student komt wat tegen je lallen: " En wat studeer jiiiiijjjj? " of "Kom jij hier vaak?" Ik moet toegeven, origineel zijn ze ook niet. Maar goed nen eurocent voor 't proberen. Dat iemand een drankje aanbieden en dan van ver santé wensen lijkt wel goed te lukken. Maar ja dan die oogcontact-regel. Wie doet er da nu nog? Er is zo een regel van vijf seconden kijken, wegdraaien, dan lachen en dan weer wegkijken. Als je dat doet lijk je een stalker of denken ze dat je een ooginfectie hebt. Ik heb dat nog maar een keer meegemaakt, je staat dan op van je barkruk om te vertrekken en  dan komt er iemand zich voorstellen. Dat 'Hey, ik wou me even voorstellen. Ik ben... " dat werkt nog het beste. Van alle belachelijke openingszinnen dat ik al gehoord heb sprak de meest normale me nog aan. Maar goed in het weggaan ga je nu niet de man van je leven ontmoeten, jammer genoeg is dat de enige plek waar mensen elkaar durven aanspreken, als ze uitgelaten zijn en wat gedronken hebben. Ja dan zijn ze op hun best. Dat is misschien de reden waarom het in het echte leven zo bitter weinig gebeurd. Er heeft niemand de moed ervoor, en je zou gewoon heel de dag op je hoede moeten zijn en zorgen dat je geen trainingsbroek aan hebt. Vermoeiend denk ik dan. Dus dat is misschien de reden dat die jongen zo afwezig reageerde. He ain't ready for this shit.

De enige twee manieren die nog een beetje worden aanvaard is iemand leren kennen via via, dus via vrienden dan of online. Dat tweede wordt enkel aanvaardt als niemand het weet, dus eigenlijk ook niet.  Dat vind ik nu wel twee uitersten, als iedereen wat minder achterdochtig  zou zijn dan zouden we ook voor de middenweg kunnen kiezen.Et voila world peace. Ach, leek mijn leven maar wat meer op een Amerikaanse serie.


zondag 31 augustus 2014

Let's get personal: #AWKWARD



Ik kom altijd terecht in rare situaties. Voor elk ander zijn ze misschien niet raar, tot je zelf in die situatie komt natuurlijk. En jij vindt het natuurlijk veel erger dan die andere mensen. Ik maak van een mug een olifant, ik ben een dramaqueen en who's to blame: juist ja selfesteem. Onlangs zat ik met een vriend op een terras. Ja ik doe nogal veel terrasjes. Ik vertelde hem een heel verhaal over hoe zenuwachtig ik was geweest voor iets. Hij zei: "Dat is typisch iets voor jou hé. Vroeger ook altijd zorgen maken over alles, en t 'einde van 't spel was er helemaal niets om je zorgen over te maken." Ik ben er ook al meermaals op gewezen dat ik altijd denk dat mensen me niet aardig vinden of zullen vinden. Je er op voorbereiden dat helpt niets. Erger nog dat verergert het alleen nog maar. Of ik denk dat mensen boos naar mij kijken. Of ik denk dat ik boos over kom, wat meestal zo is, met mijn resting bitch face.  "What if they don't like me? What if i act weird?" En daar gedraag ik me naar hoor. Vanaf dat ik een vreemde situatie nog maar voel aankomen klap ik al dicht. Of dan struikel ik ergens over. Dat heb ik vooral als ik nieuwe mensen ontmoet. Want een goede eerste indruk, daar heb je maar een kans voor. Ik weet nog toen ik de ouders ontmoette van het toenmalig lief. Ik was super zenuwachtig. Iedereen zat rustig in de zetel. Ik had voor de gelegenheid pumps aangedaan, dan zie ik er minder kabouterig uit. Ik stelde me recht om naar het toilet te gaan. En wat bleek, de vloer was net geboend. Ik ging onderuit en kon me nog net vastgrijpen aan de armleuning van de zetel. And ladies and gentleman that is how you make a good first impression. *badum tsss* 


Ik word snel zenuwachtig. Dan zeg ik de verkeerde dingen, gedraag ik me als een klungel en valt alles uit mn handen. Je zou wel kunnen zeggen dat ik net Ross of misschien wel Chandler ben uit friends op zo'n moment. Socialy awkward. At least my jokes are good. Maar het ergste wat kan gebeuren is wel als ik geen woord meer uit mijn mond krijg. De enige die aan het woord zijn dan, zijn mijn gedachten. Zie je wel, weirdo, you had it coming. Ik weet ook nog dat ik eens mee ging gaan bowlen met het toenmalig lief en zn vrienden. Ik voelde mij zo op mijn ongemak dat ik niet heb meegedaan en geen woord meer heb gezegd. Wel ja het is niet of zij echt de moeite deden om een gesprek te starten, in ieder geval niet iedereen. Als je je heel de tijd vult met negatieve gedachten dan gedraag je je er ook naar of loopt de situatie helemaal zoals je had gevreesd. Self fulfilling prophecy heet dat. Het enige begrip dat ik heb onthouden uit een of andere cursus in het middelbaar. Hoe langer ik zweeg en de innerlijke stemmen zn werk liet doen, hoe erger het werd. Dat zorgde wel eens voor slaande ruzie's de laatste tien jaar van mn leven. Al moet ik zeggen dat de opleiding journalistiek me daarin wel heeft opgepept . Ik kan -als in een goede dag heb- zeveren als de beste. Zo snel mogelijk beginnen small talk'en en vragen stellen. Zo is iedereen sneller op zn gemak. Vroeger was ik bang om ergens als eerste binnen te gaan, de telefoon op te nemen en mensen überhaupt aanspreken. Nu heb ik dat al kunnen degraderen naar ergens alleen binnengaan en bekende mensen aanspreken. Jammer genoeg werkt dat niet altijd wanneer de zenuwen opkomen. Then all bets are off. Op mijn stage bijvoorbeeld de eerste dag was ik bloednerveus. Ik ben maar meteen beginnen zeveren tegen alles en iedereen en zo ben ik in ieder geval de eerste dag door komen. Toen ik mn eerste telefonisch interview moest doen lukte dat ook vrij goed. Al was mn eerste vraag nogal uitgebreid van: Wat maakt voor u een goede foto ? Naar: Welke elementen vindt u belangrijk in een goede foto? Zijn de technische aspecten belangrijker dan de creatieve of euh het model? en hoe zorgt u ervoor dat die foto aanspreekt ? Heeft het model inspraak? Hoe komt u tot die ideeën?  Is belichting voor u belangrijk? Ofnee ik bedoel of u liever werkt op locatie of in een studio? Welk gevoel probeert u over te brengen? Of nee dat bedoelde ik niet. Als reactie kreeg ik een bulderende lach te horen maar dan uiteindelijk wel een antwoord op mijn eerste vraag. En als ik dan op een moment mensen moet aanspreken op een persevenement en ik met mezelf geen blijf weet en daar wat onhandig staat te sukkelen want iedereen staart naar mij. fuck. - Yes, I can say that here. - Nee, het is net als bij een gigantische beer of haai, die voelen dat je bang bent, die ruiken dat. Laat dat niet zien de eerste tien minuten en dan zit je toch al even safe. Wel die situaties hoop ik dus nooit meer tegen te komen. Aangezien ik nooit of te nimmer de journalistiek zal beoefenen zal ik me dààr toch al geen zorgen over moeten maken.

Tot hiertoe hou ik het op situaties waar ik ben voor uitgenodigd door tenminste een iemand. Dan weet je toch al dat een iemand je daar aardig vindt. Hoe je ook in die situatie bent gekomen, het zal met reden zijn, ze willen je er graag bij en vinden je misschien niet zo raar als jij denkt. Toch zou automatische piloot handig zijn in zo'n situatie. Maar tot dan: Hoi, ik ben Delphine, 24 en - je weet het nu misschien nog niet maar - fa-bu-lous.



zaterdag 30 augustus 2014

Let's get personal: een praatpaal voor vreemden


Ik weet het niet hoe het komt, maar soms ben ik een aanspreekpunt voor vreemden, kennissen en hun rare verhalen. Misschien denken ze de mensen als ze mij zien: "Goh die ziet er tof uit, daar kan ik mijn vreemdste anekdote aan vertellen." Het is me al meermaals overkomen. Ik stel gewoon de vraag: "Hoe gaat het? Hoe gaat het met je kinderen?" In plaats van dat ze zeggen dat alles in orde is, beginnen ze hun levensverhaal te vertellen. Of iets vreemd, waar ik soms echt niet weet hoe ik er op moet reageren. Dat gebeurt zowel in real life als online. 

Mensen die ik nauwelijks ken vertellen me de meest vreemde dingen. Zo gebeurde het eens dat ik iemand waar ik nog nauwelijks mee had gepraat me vertelde welke ziektes zijn kinderen allemaal hadden toen ik gewoon vroeg wat de namen waren van zijn kinderen.  Zo leerde ik dat de dochter van die persoon twee baarmoeders had. Ik wist niet eens dat zoiets bestond. De kunst is dan om te improviseren, en doen alsof die persoon dan niet net iets heel vreemd heeft gezegd. En dat op de meest neutrale manier over te brengen: "Oh, heeft die daar veel last van?" of "Oh, wat vervelend.' Dan stiekem hopen dat ze er over ophouden, maar dat is bijna nooit het geval. Vriendelijk blijven is dan ten allen tijde het belangrijkste. Zo vroeg ik ook eens aan iemand hoe lang ze al ergens werkte. Ze vertelde me dat het de bedoeling was om er een jaar te werken en dat ze er nu al 16 jaar werkte. Gevolgd door de ietwat vreemde constatering: "Soms vraag ik me af of dit het dan is." Probeer daar maar eens een deftige reactie op te verzinnen. Dan hoor ik natuurlijk dat nostalgische deuntje in mijn hoofd: "There's gotta be more to liiiiiiiiiife" van Stacie Orrico. 

Het zijn niet enkele kennissen en vreemden die me de meest rare dingen vertellen, soms gebeurt dat ook wel eens bij vrienden. Nadat ze heel wat dingen dat ik echt niet wilde weten er uit hebben geflapt, vraag je je meestal wel af hoe goed je je vrienden nu eigenlijk echt kent. Dat gebeurd dan meestal zo niet uit het niets maar wanneer er drankspelletjes worden gespeeld. En de waarheid komt uit nen zatten zeggen ze dan. Zo leerde ik onlangs dat heel wat mensen over hun geaardheid liegen, drugsgebruik en seksleven. En ik moet zeggen, zo'n dingen wil je echt niet weten. De laatste keer iemand mij zoiets vertelde heb ik tien minuten met een open mond zitten staren naar die persoon. "Dàt had ik nu écht niet van je verwacht." Jammer genoeg wordt je beeld van die persoon dan vaak aangepast en is het vreemd om rond hen te zijn. Ik weet niet wat ik erger vind, al de jaren dat ze er over hebben gelogen of het hebben verzwegen tegen mij en er nog niet een klein beetje aan hadden gedacht om dat te vertellen of het feit dat ze het ineens allemaal naar je hoofd smijten. 

Online kom ik dat ook vaak tegen, je vraagt hoe het met hen gaat en dan vertellen ze over hun breuken, ziektes en gebrek aan een lief. Koetjes en kalfjes? nee laat maar. Het is dan net alsof ze gewoon je er hebben uitgepikt om tegen te komen zagen. Dan gaat het niet over facebook natuurlijk, want daar heb ik mijn strikte regels bij: ik accepteer niemand die ik niet ken, als ik er nog niet heb tegen gepraat, dan kunnen ze het vergeten.  Zodat die andere in je persoonlijk leven kan wroeten? Want let's face it, het is misschien onbewust, maar heel je leven staat toch op facebook. Al moet ik zeggen dat mijn nieuwsgierigheid het al enkele keren van mijn strikte regels heeft gewonnen. Maar goed, geen al te vreemde dingen op facebook, ik heb het over twoo. Wie zit er daar nu werkelijk op te wachten, een vreemde die meteen hun levensverhaal vertelt? Ik dacht het niet.  Onlangs praatte ik met iemand en ik vroeg hem of hij al alleen woonde. Hij vertelde mij dat hij het huis was uitgeschopt en heel de afstotende familiegeschiedenis er rond. Als dat een van de eerste dingen is dat je verteld aan iemand dan gaat er bij mij een rood zwaailicht aan: "FREAK! FREAK! FREAK!" 



zaterdag 16 augustus 2014

I never felt more alive, standing on that ledge.



Miranda. (c) Delphine Savat 


Op een dag besloot ik om de fotografie op een andere manier te leren kennen. Inderdaad, met urban exploring, het bezoeken van verlaten gebouwen of plekken die niet langer openbaar zijn en die dan als aandenken fotograferen. Geen idee hoe ik er ben opgekomen maar op een dag besloot ik samen met een vriend een eerste locatie te bezoeken. Dat was een grote teleurstelling. Chateau Rouge was een oud kasteeltje dat enkele jaren geleden nog dienst deed als hotel. We hadden heel wat veelbelovende foto's op het internet gezien. Gedekte tafels, opgemaakte bedden, een salon waar elk moment nog thee kon worden geserveerd. Toen we de plek zelf ontdekten kon onze teleurstelling niet groter zijn.  Heel wat hangjongeren hadden er hun tweede thuis gevonden en hadden heel het gebouw vol geklad met racistische opmerkingen en hadden dingen vernield. Ik weet nog hoe ik me voelde, leeg, verdrietig, niet alleen omdat er niets meer te fotograferen viel, maar ook omdat het allemaal zo verpest was, vergaan in zijn glorie. Als je alles dan toch laat verloederen, laat het dan in schoonheid verloederen in plaats van alles kapot te maken. 
Het was nog moeilijk te bedenken, hoe het was toen er nog mensen over de vloer kwamen. De voetstappen van een late gast in de hal, het gekraak van treden, de eigenares die de tafel dekte voor de lunch. Het verhaal gaat dat van de ene dag op de andere het hotel werd verlaten. Faillissement of zo. De onbetaalde facturen in de kelder deden wel iets vermoeden. 

Toen ik een onderwerp moest uitkiezen voor mijn bachelorproef was dat mijn eerste idee. Je eerste voorstel werd bijna nooit gekozen, Ik heb daar echt moeten zitten strijden dat ik een artikelenreeks over urban exploring wou schrijven. Ze hadden externen uitgenodigd, journalisten die al enkele jaren in het vak werkzaam waren. Er zat niets in zogezegd. "Ja, waarom ga je niet naar Pripyat, misschien kan je nog een ticket boeken? Alhoewel, misschien zal dat wat duur uitkomen om daar naar toe te gaan." Toen was het nog veilig in Oekraïne. Ik zat daar, Ik had een beetje het gevoel dat ze het belachelijk vonden. Je kan mn ongeloof wel inbeelden toen ik deze week de zomereportages in het Nieuwsblad las. Elke dag ging een reporter op stap met een urbex'er. Het maakte me een beetje kwaad, niet alleen omdat ik het gevoel had dat ze mn idee hadden overgenomen. Maar ook omdat ze tips gaven om bepaalde locaties te vinden. Ja, zo zal er waarschijnlijk wel niet veel meer van de hobby overblijven, dacht ik dan. Maar goed, ik kan me vergissen hoor. Misschien was het niet dezelfde reporter. Ik onthou niet zo goed gezichten en namen.

De bachelorproef, ze geloofden er niet in. Dat is ook een beetje hun taak, je het moeilijk maken. Maar moeilijk gaat ook, dacht ik dan. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Het viel niet mee, interviewees te zoeken om te praten over een onderwerp dat niet meteen het meest voor de hand liggend was. Na mijn reportage in Frankrijk had ik nochtans tegen mezelf gezegd dat ik toch niet meer ging gaan urbex'en tot het zomer was. Maar na dat weekend gingen wel vaker, soms elk weekend. Je zou denken dat het routine werd, maar dat was het alles behalve. Ik heb me nooit zo levend gevoeld als de momenten dat ik ging gaan urbex'en. In het begin was het me niet te doen om de uitdaging, maar meer om de foto's. Want ik wilde beter leren fotograferen. Ik wilde HDR ontdekken en verhalen vertellen met mijn foto's. Niet alleen meer teksten schrijven en daarin alles tot leven wekken. Met dat waardeloze taalgevoel ging dat toch al niet zo goed. Een beeld zegt zoveel meer dan 1000 woorden. Ik heb de grenzen afgetast, vooral dan van mijn eigen kunnen. Want ik ben bang, onsportief en heb hoogtevrees. Drie dingen die je bij een urban explorer niet mag bespeuren. Wanneer ik een nieuwe plek bezocht werden al mijn zintuigen aangesproken. Nieuwe geuren, meestal niet zo aangename aangezien senmmige locatie's al jaren waren afgesloten. Prachtige taferelen, zo onverwacht. Al die kleuren en de wilde natuur dat elke centimeter van de plaats wou herontdekken. En wanneer je niets kon zien, dwalen door het donker, afgaand op elk geluid dat je hoorde. Je was opmerkzaam, bang dat je elk moment kon betrapt worden. De adrenaline die gierde door mijn lichaam en de euforie als ik voor mezelf  weer iets had overwonnen. Want ik ben niet zo een durfal, als klein kind zou ik nooit over een beek gesprongen hebben die net iets te ver leek om over te geraken, nooit langs boomwortels naar boven geklommen  hebben waar het toch wel heel steil was. En dat allemaal omdat je kost wat kost die foto wou,that million dollar shot En ja ik had misschien wel beter zo een stofmaskertje aangedaan elke keer dat ik in een half afgebrand gebouw liep. Die zwartgeblakerde muren dat had ook wel iets.

 Wat mij nog het meest fascineerde waren de achtergelaten spullen, niet om mee te nemen natuurlijk, maar om te ontdekken. De vergeten correspondentie in een kamer vol houten rekken, of oude machine's waarvoor niet wist waarvoor ze vroeger werden gebruikt. En die geschiedenis, fantastisch. Niet iedereen interesseerde zich daar natuurlijk in. Dat merkte ik soms wel gespreken met 'collega's'. Ik wou altijd graag weten waarvoor een gebouw vroeger werd gebruikt, de mythes, de verhalen, de vorige bewoners, hun achtergelaten spullen die hun persoonlijkheid weergaven. Oh wat was dat mooi. Bijna magisch, elke keer het zonlicht viel door een met vuil bedekt raam en het licht wierp op wat ooit geweest was. Het was zo spannend, de weg er naar toe, voor elke locatie anders natuurlijk. Manieren vinden om binnen te raken, zonder iets kapot te maken of iets te doen dat niet mag. De plekken waar je voor moest werken, heuvels beklimmen, ergens doorkruipen of sprinten gelijk ne zot omdat je niet wou worden gezien. Ik mis het vaak, omdat fotografie nu eenmaal in die tijd een deel van mij geworden is. Niet alleen het urbexen, ook gewoon fotografie, ik vind het zo belangrijk om herrieneringen te bewaren, en hoe je dat beter dan op een foto, die meer verteld dan welk blokje cursieve tekst ooit.. Dan te bedenken dat sommige mensen liever hun tijd spenderen met zich lam te zuipen ieder weekend. Ja dan doe je wat met leven hoor.

 Soms had ik het gevoel dat ik over mn grenzen ging, omdat het zo buiten mijn comfortzone viel. Ik ben nu eenmaal geen waaghals. Ik ben vaak heel erg bang geweest. De ene keer toen we een kasteel gingen bezoeken en we een hele weg hadden afgelegd door de brandnetels in een bos. Alles jeukte verschrikkelijk,. vooral op mijn handen. Geen idee welke richting we uit moesten. Dan af en toe een Katholiek beeld tegenkomen zonder ledematen of een hoofd. Ja heel geruststellend. En toen ja, we op een enkel moment even in het zich stonden om een ingang te vinden een brommertje met vlammende snelheid op ons af kwam gestuift. Die adrenaline die gierde door mijn aderen, op automatische piloot rennen voor je leven, terwijl de gevolgen waarschijnlijk niet zo erg ging zijn. Je dan verstoppen als een sardientje tussen de struiken terwijl een halve gare fransoos stond te schreeuwen dat hij ons niet ging opeten. 
En dan die ene plek, dat al veel druk bezocht was maar het spookkasteel van België was. De trap was een glijbaan en alles leek zo onstabiel. Daar  stond ik dan op een overloop op  de vierde verdieping op een vierkante meter. Ik keek uit op enkele kamer waar voor drie vierden geen vloer en plafond meer in was. Alsof er een kanonbal dwars door het kasteel was geschoten en alles wat het kon met zich mee nemen had vernield. De 'vloer' aan mijn rechterkant bestond enkel nog dunne balkjes. En tussen die balkjes 30 cm van leegte. Je kon de grond zien, vier verdiepingen lager. Mijn vrienden waren al andere delen van het kasteel gaan bezoeken, over die balkjes natuurlijk. Want zij waren niet zo een schijtluis zoals ik. maar ik heb echt heel erg hoogtevrees. Als ik zou vallen, ja. wat dan. Ik had een krop in de keel en de tranen stonden in mijn ogen, de dag er na begon ik aan mijn stage, en ik ben altijd heel erg zenuwachtig voor zo'n dingen. Ik nam me voor dat niets zo erg kon zijn als de moment dat ik daar stond te trillen op mn benen. Soms had je wel het gevoel dat je niet anders kon, ik had zoiets van "ja ok je bent hier nu toch, je hebt niet al die uren in de auto gezeten en een fucking berg beklommen voor hier nu te staan sukkelen met je statief en geen voet meer te verplaatsen". Het zal je misschien teleurstellen, maar ik ben niet over de balkjes heen gegaan naar de andere kant van de gang. We waren in the middle of nowhere en ik kon mijn vrienden niet bellen, geen ontvangst duh. Uiteindelijk kreeg ik een sms dat ik maar eens langs de kelder moest proberen om aan de andere kant te raken. Ik ging de 'glijbaan' af. Een stenen trap die meer weg had van een glijbaan dan van een trap. In de kelder was het pikkedonker. Ik hoorde heel wat geluiden die een lege kelder niet horen voort te brengen en ben maar weer naar boven gehold zo snel ik kon. Wel een opluchting is als het geluid dan afkomstig blijkt van een van je vrienden. Ik weet nog dat ik gezegd heb tegen hem: "Laat mij nooit, maar ook nooit meer alleen op zo'n plek!" Ja voor mij was het wel een spookkasteel, om andere redenen dan de gangbare. 

De weken gingen verder en het kwam er niet meer van. Voor mij nog een onverklaarbare reden, al had misschien de angsthaas of de zaag in mij er iets mee te maken. Oh well. Nu de zomer voorbij is en ik nog steeds talloze foto's zie passeren op facebook en internet moet ik zeggen dat dat wel 'piekt'. Het is een gemis. Maar alleen zoiets doen is dus te gevaarlijk. Als je ergens afvalt of invalt, geen mens dat je ooit zal vinden. En ergens schrikt dat me nog af om het opnieuw te doen. Die vervallen structuren die op het punt staan op in te storten Het is als een lotje trekken in de loterij, alleen hoop je dat je deze keer niet wint. Maar de foto's die je dan hebt. Goud waard. Al was er nog heel wat werk aan, maar hoe meer je probeerde, hoe meer voldoening je er uit kreeg, hoe meer je leerde van je collega's. Hoe beter je leerde met al die rare cijfertjes op je camera omgaan. En dan de ervaringen waar je boeken over kan schrijven. Ja, het was een tijd dat ik me nog nooit zo levend had gevoeld.

De geïnteresseerden kunnen natuurlijk altijd een kijkje nemen op mijn facebookpagina. 

woensdag 13 augustus 2014

Wat vrouwen nu eigenlijk écht bedoelen



Ze zeggen wel eens, als een vrouw 'nee' zegt, bedoeld ze 'ja' en omgekeerd. En in sommige situaties is dat werkelijk zo. Maar het is ook te zien tegen wie en wanneer. Ik zag onlangs iets passeren op facebook. Het was zo'n sms fail. Het meisje sms'te: 'Ik wil nu echt even alleen zijn.' naar haar vriendje. En dat vriendje, was zo dom om te antwoorden: 'Ja als dat echt is wat je wil, ok.' Dear god. Want een vrouw bedoeld natuurlijk: 'Ik wil nu echt dat je me troost.' of toch zoiets in die aard. In de mate van het mogelijke natuurlijk. Dagelijks hoor ik zo een dingen. Verhalen die vrienden me vertellen dat toch wel meerdere keren een mentale schreeuw slaak en denk: 'Ele weten die jongens nu niet beter of wat is da nu.' Ik kom vaak tot de conclusie dat ze gewoon niet beter weten. En ik snap het wel hoor. Als je steeds de onderliggende boodschap moet zoeken. Maar misschien boys, is het misschien makkelijker om gewoon steeds het omgekeerde te interpreteren dan dat wat de persoon zegt. Dan is er meer kans dat er geen ruzie van komt en dat de vriendinnen niet gaan klagen bij anderen: 'En toen zei hij DAT. Maar alé, die snapt dat dus niet hé.' Sommige kunnen echt out of the blue stomme dingen zeggen. En altijd op de verkeerde moment.

Ik keek gisteren naar een aflevering van friends. Het was een aflevering van het derde seizoen denk ik: ' the one with the jam' of 'the one with the metaphorical tunnel'. Chandler deed zijn beklag tegen Ross en Rachel: 'Janice, - you know the one with the really bad laugh - is kwaad want ze denkt dat ik haar een koe hebt genoemd.' Daarop vragen Ross en Rachel: 'Zo wat is er dan gebeurd? 'Ze vroeg of ze er dik uit zag' 'en?', vragen ze. 'Wel, ik keek naar haar en...' 'Wat je keek eerst naar haar? dat is echt een no go, je moet echt meteen nee zeggen, je weet wel sneller dan het licht. " Zie ik er dik...NEE' 'Zo kan je nooit de mist in gaan, er zijn zo van die automatische antwoorden.' En het zijn die dingen die jongens wel eens vergeten.' Ik scheer ze hier nu ook niet allemaal over dezelfde kam hé en het is niet zo dat vrouwen eens geen verkeerde dingen kunnen zeggen. Ik heb ook al flaters geslaan hoor. Dat ik dan denk van: 'Wait, what did I just say?!" Zo kan je ook wel eens met automatische antwoorden in de mist gaan. En soms zoeken vrouwen ook gewoon ruzie om idiote dingen. Gewoon omdat er iets anders op hun lever ligt, maar op het moment dat de situatie voorkwam, konden ze geen passende reactie uitbrengen. En de reden waarom ze 'Nee' zeggen als ze 'ja 'bedoelen? Ja omdat ze denken dat je het wel zal door hebben. Niet dus. Zo zijn er wel van die mannen die ongepaste reacties geven. Denk maar aan die Sprite reclame. - En ze hebben ze ook nog in een grotere maat - Bij vrouwen moet je tussen de lijnen lezen. Als een vrouw een liedje op haar facebook zet of iets dubbelzinnigs zegt.. Ja reken maar dat het op jou bedoeld is dan. En als dat niet zo is, dan is het gewoon om je uit te dagen. die vrouwen hé. Als ik dan een raad kan geven dan is het wel deze: Boys, Jullie zullen het nooit begrijpen, net als wij jou niet. Want anders zou ik al helemaal niet die vorige blogpost geschreven hebben. Maar als je niet meteen een hapklaar antwoord hebt, denk even na, vraag wat ze echt willen of bedoelen. Dat is al heel wat miserie gespaard. Ga er dan ook nooit maar ook nooit van uit dat ze je misschien werkelijk niet meer willen zien. Dat wil gewoon zeggen: Doe hier eens even wat moeite, doe hier eens een big  romantic gesture. Zelf al gaat het om gewone vriendschappen, doe hier eens wa moeite, die vriendschap kan hier niet van een kant komen e. Laat even de onzekerheid wegsmelten voor de zon. Want vrouwen zijn onzeker, en degene die beweren van niet die zijn nog het meest onzekere van allemaal.


Even een lijstje om het toch iets makkelijker te maken.

vrouw:  I'm fine
wat ze echt bedoeld: Nee, niet ok. En dat zou je echt moeten weten. 


Vrouw: Zie ik er dik uit?
wat ze echt bedoeld: Ik ga het toch vragen en nu is het de bedoeling dat je me een compliment geeft.


Vrouw: Nee, Ik ben niet jaloers, waarom zou ik?
wat ze echt bedoeld: Heb je aan mij niet genoeg misschien?


Vrouw: Veel plezier en braaf zijn hé
wat ze echt bedoeld:Do not have fun with any girls en kom in een straal van 100 meter niet in de buurt  van flirty girls. 


Vrouw: Er is niets aan de hand.
wat ze echt bedoeld: Yep, er is zeker iets aan de hand.

Vrouw: Pff ik denk er zelf niet meer aan. Ik ben daar zó over.
wat ze echt bedoeld: NOPE, not over it.

Vrouw: Ik eet enkel iets als jij iets eet hoor.
wat ze echt bedoeld: Ik ga hier echt niet alleen eten, anders is het net of dat ik enkel aan eten denk.

Vrouw: Ik haat alle mannen
wat ze echt bedoeld: Ik heb een blauwtje gelopen.

Vrouw: Vind je dat ik overdrijf?
wat ze echt bedoeld: Ik weet dat ik overdrijf, maar steun mij toch maar.

Vrouw: Oh ik heb maar iets aangetrokken.
wat ze echt bedoeld: Ik ben mij twee uur voorbereid op onze date.

Vrouw: Single zijn is zo leuk
wat ze echt bedoeld: Single zijn is soms fijn, tot ik op café naast een stel verliefde pubers zit. *kotsneiging* 

Vrouw: Oh en hoe ken je haar?
wat ze echt bedoeld: Heb je er seks mee gehad of kennen jullie elkaar gewoon van zien?

Vrouw: Ze is echt niet zo knap.
wat ze echt bedoeld: I'm so jealous

Vrouw: Ik zou het normaal niet zeggen maar... Kan je een geheim bewaren?
wat ze echt bedoeld: Dit is zo juicy dat ik het je echt moet vertellen.

Vrouw: Ik kan geheimen bewaren hoor.
wat ze echt bedoeld: Ja, als het mij uitkomt. En als die persoon dat ik het aan vertel jou niet kent.

Vrouw: Ja, je doet maar.
wat ze echt bedoeld: DON'T

Vrouw: Nee ik wil helemaal niets voor valentijn, dat is zo commercieel.
wat ze echt bedoeld: suprise me, in a good way.

Vrouw: Ik wil er niet over praten.
wat ze echt bedoeld: vraag me toch maar wat er aan de hand is. Ik heb steun nodig.

Vrouw: Ik ben gewoon niet op zoek nu.
wat ze echt bedoeld: I don't want to date you. Maar een Ryan Gosling look-a-like... Yes,Please do.

Vrouw: Ik wil onze vriendschap niet verpesten.
wat ze echt bedoeld: Ik vind je niet aantrekkelijk.

Vrouw: Goh nee echt geen tijd om te daten, Ik heb zoveel te doen !
wat ze echt bedoeld: Nope still don't wanna date you.

Vrouw: Ik vind het zo leuk met jou, bij jou kan ik echt mezelf zijn.
wat ze echt bedoeld: We're falling in love people. Maar ik ga het echt niet als eerste zeggen.

Vrouw: En wat zijn jouw plannen volgend weekend?
wat ze echt bedoeld: Zullen we iets samen doen?

Vrouw: Er probeerde mij iemand te versieren.
wat ze echt bedoeld: Doet je dat iets? Ben je jaloers?


Delphine