zaterdag 30 augustus 2014

Let's get personal: een praatpaal voor vreemden


Ik weet het niet hoe het komt, maar soms ben ik een aanspreekpunt voor vreemden, kennissen en hun rare verhalen. Misschien denken ze de mensen als ze mij zien: "Goh die ziet er tof uit, daar kan ik mijn vreemdste anekdote aan vertellen." Het is me al meermaals overkomen. Ik stel gewoon de vraag: "Hoe gaat het? Hoe gaat het met je kinderen?" In plaats van dat ze zeggen dat alles in orde is, beginnen ze hun levensverhaal te vertellen. Of iets vreemd, waar ik soms echt niet weet hoe ik er op moet reageren. Dat gebeurt zowel in real life als online. 

Mensen die ik nauwelijks ken vertellen me de meest vreemde dingen. Zo gebeurde het eens dat ik iemand waar ik nog nauwelijks mee had gepraat me vertelde welke ziektes zijn kinderen allemaal hadden toen ik gewoon vroeg wat de namen waren van zijn kinderen.  Zo leerde ik dat de dochter van die persoon twee baarmoeders had. Ik wist niet eens dat zoiets bestond. De kunst is dan om te improviseren, en doen alsof die persoon dan niet net iets heel vreemd heeft gezegd. En dat op de meest neutrale manier over te brengen: "Oh, heeft die daar veel last van?" of "Oh, wat vervelend.' Dan stiekem hopen dat ze er over ophouden, maar dat is bijna nooit het geval. Vriendelijk blijven is dan ten allen tijde het belangrijkste. Zo vroeg ik ook eens aan iemand hoe lang ze al ergens werkte. Ze vertelde me dat het de bedoeling was om er een jaar te werken en dat ze er nu al 16 jaar werkte. Gevolgd door de ietwat vreemde constatering: "Soms vraag ik me af of dit het dan is." Probeer daar maar eens een deftige reactie op te verzinnen. Dan hoor ik natuurlijk dat nostalgische deuntje in mijn hoofd: "There's gotta be more to liiiiiiiiiife" van Stacie Orrico. 

Het zijn niet enkele kennissen en vreemden die me de meest rare dingen vertellen, soms gebeurt dat ook wel eens bij vrienden. Nadat ze heel wat dingen dat ik echt niet wilde weten er uit hebben geflapt, vraag je je meestal wel af hoe goed je je vrienden nu eigenlijk echt kent. Dat gebeurd dan meestal zo niet uit het niets maar wanneer er drankspelletjes worden gespeeld. En de waarheid komt uit nen zatten zeggen ze dan. Zo leerde ik onlangs dat heel wat mensen over hun geaardheid liegen, drugsgebruik en seksleven. En ik moet zeggen, zo'n dingen wil je echt niet weten. De laatste keer iemand mij zoiets vertelde heb ik tien minuten met een open mond zitten staren naar die persoon. "Dàt had ik nu écht niet van je verwacht." Jammer genoeg wordt je beeld van die persoon dan vaak aangepast en is het vreemd om rond hen te zijn. Ik weet niet wat ik erger vind, al de jaren dat ze er over hebben gelogen of het hebben verzwegen tegen mij en er nog niet een klein beetje aan hadden gedacht om dat te vertellen of het feit dat ze het ineens allemaal naar je hoofd smijten. 

Online kom ik dat ook vaak tegen, je vraagt hoe het met hen gaat en dan vertellen ze over hun breuken, ziektes en gebrek aan een lief. Koetjes en kalfjes? nee laat maar. Het is dan net alsof ze gewoon je er hebben uitgepikt om tegen te komen zagen. Dan gaat het niet over facebook natuurlijk, want daar heb ik mijn strikte regels bij: ik accepteer niemand die ik niet ken, als ik er nog niet heb tegen gepraat, dan kunnen ze het vergeten.  Zodat die andere in je persoonlijk leven kan wroeten? Want let's face it, het is misschien onbewust, maar heel je leven staat toch op facebook. Al moet ik zeggen dat mijn nieuwsgierigheid het al enkele keren van mijn strikte regels heeft gewonnen. Maar goed, geen al te vreemde dingen op facebook, ik heb het over twoo. Wie zit er daar nu werkelijk op te wachten, een vreemde die meteen hun levensverhaal vertelt? Ik dacht het niet.  Onlangs praatte ik met iemand en ik vroeg hem of hij al alleen woonde. Hij vertelde mij dat hij het huis was uitgeschopt en heel de afstotende familiegeschiedenis er rond. Als dat een van de eerste dingen is dat je verteld aan iemand dan gaat er bij mij een rood zwaailicht aan: "FREAK! FREAK! FREAK!" 



zaterdag 16 augustus 2014

I never felt more alive, standing on that ledge.



Miranda. (c) Delphine Savat 


Op een dag besloot ik om de fotografie op een andere manier te leren kennen. Inderdaad, met urban exploring, het bezoeken van verlaten gebouwen of plekken die niet langer openbaar zijn en die dan als aandenken fotograferen. Geen idee hoe ik er ben opgekomen maar op een dag besloot ik samen met een vriend een eerste locatie te bezoeken. Dat was een grote teleurstelling. Chateau Rouge was een oud kasteeltje dat enkele jaren geleden nog dienst deed als hotel. We hadden heel wat veelbelovende foto's op het internet gezien. Gedekte tafels, opgemaakte bedden, een salon waar elk moment nog thee kon worden geserveerd. Toen we de plek zelf ontdekten kon onze teleurstelling niet groter zijn.  Heel wat hangjongeren hadden er hun tweede thuis gevonden en hadden heel het gebouw vol geklad met racistische opmerkingen en hadden dingen vernield. Ik weet nog hoe ik me voelde, leeg, verdrietig, niet alleen omdat er niets meer te fotograferen viel, maar ook omdat het allemaal zo verpest was, vergaan in zijn glorie. Als je alles dan toch laat verloederen, laat het dan in schoonheid verloederen in plaats van alles kapot te maken. 
Het was nog moeilijk te bedenken, hoe het was toen er nog mensen over de vloer kwamen. De voetstappen van een late gast in de hal, het gekraak van treden, de eigenares die de tafel dekte voor de lunch. Het verhaal gaat dat van de ene dag op de andere het hotel werd verlaten. Faillissement of zo. De onbetaalde facturen in de kelder deden wel iets vermoeden. 

Toen ik een onderwerp moest uitkiezen voor mijn bachelorproef was dat mijn eerste idee. Je eerste voorstel werd bijna nooit gekozen, Ik heb daar echt moeten zitten strijden dat ik een artikelenreeks over urban exploring wou schrijven. Ze hadden externen uitgenodigd, journalisten die al enkele jaren in het vak werkzaam waren. Er zat niets in zogezegd. "Ja, waarom ga je niet naar Pripyat, misschien kan je nog een ticket boeken? Alhoewel, misschien zal dat wat duur uitkomen om daar naar toe te gaan." Toen was het nog veilig in Oekraïne. Ik zat daar, Ik had een beetje het gevoel dat ze het belachelijk vonden. Je kan mn ongeloof wel inbeelden toen ik deze week de zomereportages in het Nieuwsblad las. Elke dag ging een reporter op stap met een urbex'er. Het maakte me een beetje kwaad, niet alleen omdat ik het gevoel had dat ze mn idee hadden overgenomen. Maar ook omdat ze tips gaven om bepaalde locaties te vinden. Ja, zo zal er waarschijnlijk wel niet veel meer van de hobby overblijven, dacht ik dan. Maar goed, ik kan me vergissen hoor. Misschien was het niet dezelfde reporter. Ik onthou niet zo goed gezichten en namen.

De bachelorproef, ze geloofden er niet in. Dat is ook een beetje hun taak, je het moeilijk maken. Maar moeilijk gaat ook, dacht ik dan. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Het viel niet mee, interviewees te zoeken om te praten over een onderwerp dat niet meteen het meest voor de hand liggend was. Na mijn reportage in Frankrijk had ik nochtans tegen mezelf gezegd dat ik toch niet meer ging gaan urbex'en tot het zomer was. Maar na dat weekend gingen wel vaker, soms elk weekend. Je zou denken dat het routine werd, maar dat was het alles behalve. Ik heb me nooit zo levend gevoeld als de momenten dat ik ging gaan urbex'en. In het begin was het me niet te doen om de uitdaging, maar meer om de foto's. Want ik wilde beter leren fotograferen. Ik wilde HDR ontdekken en verhalen vertellen met mijn foto's. Niet alleen meer teksten schrijven en daarin alles tot leven wekken. Met dat waardeloze taalgevoel ging dat toch al niet zo goed. Een beeld zegt zoveel meer dan 1000 woorden. Ik heb de grenzen afgetast, vooral dan van mijn eigen kunnen. Want ik ben bang, onsportief en heb hoogtevrees. Drie dingen die je bij een urban explorer niet mag bespeuren. Wanneer ik een nieuwe plek bezocht werden al mijn zintuigen aangesproken. Nieuwe geuren, meestal niet zo aangename aangezien senmmige locatie's al jaren waren afgesloten. Prachtige taferelen, zo onverwacht. Al die kleuren en de wilde natuur dat elke centimeter van de plaats wou herontdekken. En wanneer je niets kon zien, dwalen door het donker, afgaand op elk geluid dat je hoorde. Je was opmerkzaam, bang dat je elk moment kon betrapt worden. De adrenaline die gierde door mijn lichaam en de euforie als ik voor mezelf  weer iets had overwonnen. Want ik ben niet zo een durfal, als klein kind zou ik nooit over een beek gesprongen hebben die net iets te ver leek om over te geraken, nooit langs boomwortels naar boven geklommen  hebben waar het toch wel heel steil was. En dat allemaal omdat je kost wat kost die foto wou,that million dollar shot En ja ik had misschien wel beter zo een stofmaskertje aangedaan elke keer dat ik in een half afgebrand gebouw liep. Die zwartgeblakerde muren dat had ook wel iets.

 Wat mij nog het meest fascineerde waren de achtergelaten spullen, niet om mee te nemen natuurlijk, maar om te ontdekken. De vergeten correspondentie in een kamer vol houten rekken, of oude machine's waarvoor niet wist waarvoor ze vroeger werden gebruikt. En die geschiedenis, fantastisch. Niet iedereen interesseerde zich daar natuurlijk in. Dat merkte ik soms wel gespreken met 'collega's'. Ik wou altijd graag weten waarvoor een gebouw vroeger werd gebruikt, de mythes, de verhalen, de vorige bewoners, hun achtergelaten spullen die hun persoonlijkheid weergaven. Oh wat was dat mooi. Bijna magisch, elke keer het zonlicht viel door een met vuil bedekt raam en het licht wierp op wat ooit geweest was. Het was zo spannend, de weg er naar toe, voor elke locatie anders natuurlijk. Manieren vinden om binnen te raken, zonder iets kapot te maken of iets te doen dat niet mag. De plekken waar je voor moest werken, heuvels beklimmen, ergens doorkruipen of sprinten gelijk ne zot omdat je niet wou worden gezien. Ik mis het vaak, omdat fotografie nu eenmaal in die tijd een deel van mij geworden is. Niet alleen het urbexen, ook gewoon fotografie, ik vind het zo belangrijk om herrieneringen te bewaren, en hoe je dat beter dan op een foto, die meer verteld dan welk blokje cursieve tekst ooit.. Dan te bedenken dat sommige mensen liever hun tijd spenderen met zich lam te zuipen ieder weekend. Ja dan doe je wat met leven hoor.

 Soms had ik het gevoel dat ik over mn grenzen ging, omdat het zo buiten mijn comfortzone viel. Ik ben nu eenmaal geen waaghals. Ik ben vaak heel erg bang geweest. De ene keer toen we een kasteel gingen bezoeken en we een hele weg hadden afgelegd door de brandnetels in een bos. Alles jeukte verschrikkelijk,. vooral op mijn handen. Geen idee welke richting we uit moesten. Dan af en toe een Katholiek beeld tegenkomen zonder ledematen of een hoofd. Ja heel geruststellend. En toen ja, we op een enkel moment even in het zich stonden om een ingang te vinden een brommertje met vlammende snelheid op ons af kwam gestuift. Die adrenaline die gierde door mijn aderen, op automatische piloot rennen voor je leven, terwijl de gevolgen waarschijnlijk niet zo erg ging zijn. Je dan verstoppen als een sardientje tussen de struiken terwijl een halve gare fransoos stond te schreeuwen dat hij ons niet ging opeten. 
En dan die ene plek, dat al veel druk bezocht was maar het spookkasteel van België was. De trap was een glijbaan en alles leek zo onstabiel. Daar  stond ik dan op een overloop op  de vierde verdieping op een vierkante meter. Ik keek uit op enkele kamer waar voor drie vierden geen vloer en plafond meer in was. Alsof er een kanonbal dwars door het kasteel was geschoten en alles wat het kon met zich mee nemen had vernield. De 'vloer' aan mijn rechterkant bestond enkel nog dunne balkjes. En tussen die balkjes 30 cm van leegte. Je kon de grond zien, vier verdiepingen lager. Mijn vrienden waren al andere delen van het kasteel gaan bezoeken, over die balkjes natuurlijk. Want zij waren niet zo een schijtluis zoals ik. maar ik heb echt heel erg hoogtevrees. Als ik zou vallen, ja. wat dan. Ik had een krop in de keel en de tranen stonden in mijn ogen, de dag er na begon ik aan mijn stage, en ik ben altijd heel erg zenuwachtig voor zo'n dingen. Ik nam me voor dat niets zo erg kon zijn als de moment dat ik daar stond te trillen op mn benen. Soms had je wel het gevoel dat je niet anders kon, ik had zoiets van "ja ok je bent hier nu toch, je hebt niet al die uren in de auto gezeten en een fucking berg beklommen voor hier nu te staan sukkelen met je statief en geen voet meer te verplaatsen". Het zal je misschien teleurstellen, maar ik ben niet over de balkjes heen gegaan naar de andere kant van de gang. We waren in the middle of nowhere en ik kon mijn vrienden niet bellen, geen ontvangst duh. Uiteindelijk kreeg ik een sms dat ik maar eens langs de kelder moest proberen om aan de andere kant te raken. Ik ging de 'glijbaan' af. Een stenen trap die meer weg had van een glijbaan dan van een trap. In de kelder was het pikkedonker. Ik hoorde heel wat geluiden die een lege kelder niet horen voort te brengen en ben maar weer naar boven gehold zo snel ik kon. Wel een opluchting is als het geluid dan afkomstig blijkt van een van je vrienden. Ik weet nog dat ik gezegd heb tegen hem: "Laat mij nooit, maar ook nooit meer alleen op zo'n plek!" Ja voor mij was het wel een spookkasteel, om andere redenen dan de gangbare. 

De weken gingen verder en het kwam er niet meer van. Voor mij nog een onverklaarbare reden, al had misschien de angsthaas of de zaag in mij er iets mee te maken. Oh well. Nu de zomer voorbij is en ik nog steeds talloze foto's zie passeren op facebook en internet moet ik zeggen dat dat wel 'piekt'. Het is een gemis. Maar alleen zoiets doen is dus te gevaarlijk. Als je ergens afvalt of invalt, geen mens dat je ooit zal vinden. En ergens schrikt dat me nog af om het opnieuw te doen. Die vervallen structuren die op het punt staan op in te storten Het is als een lotje trekken in de loterij, alleen hoop je dat je deze keer niet wint. Maar de foto's die je dan hebt. Goud waard. Al was er nog heel wat werk aan, maar hoe meer je probeerde, hoe meer voldoening je er uit kreeg, hoe meer je leerde van je collega's. Hoe beter je leerde met al die rare cijfertjes op je camera omgaan. En dan de ervaringen waar je boeken over kan schrijven. Ja, het was een tijd dat ik me nog nooit zo levend had gevoeld.

De geïnteresseerden kunnen natuurlijk altijd een kijkje nemen op mijn facebookpagina. 

woensdag 13 augustus 2014

Wat vrouwen nu eigenlijk écht bedoelen



Ze zeggen wel eens, als een vrouw 'nee' zegt, bedoeld ze 'ja' en omgekeerd. En in sommige situaties is dat werkelijk zo. Maar het is ook te zien tegen wie en wanneer. Ik zag onlangs iets passeren op facebook. Het was zo'n sms fail. Het meisje sms'te: 'Ik wil nu echt even alleen zijn.' naar haar vriendje. En dat vriendje, was zo dom om te antwoorden: 'Ja als dat echt is wat je wil, ok.' Dear god. Want een vrouw bedoeld natuurlijk: 'Ik wil nu echt dat je me troost.' of toch zoiets in die aard. In de mate van het mogelijke natuurlijk. Dagelijks hoor ik zo een dingen. Verhalen die vrienden me vertellen dat toch wel meerdere keren een mentale schreeuw slaak en denk: 'Ele weten die jongens nu niet beter of wat is da nu.' Ik kom vaak tot de conclusie dat ze gewoon niet beter weten. En ik snap het wel hoor. Als je steeds de onderliggende boodschap moet zoeken. Maar misschien boys, is het misschien makkelijker om gewoon steeds het omgekeerde te interpreteren dan dat wat de persoon zegt. Dan is er meer kans dat er geen ruzie van komt en dat de vriendinnen niet gaan klagen bij anderen: 'En toen zei hij DAT. Maar alé, die snapt dat dus niet hé.' Sommige kunnen echt out of the blue stomme dingen zeggen. En altijd op de verkeerde moment.

Ik keek gisteren naar een aflevering van friends. Het was een aflevering van het derde seizoen denk ik: ' the one with the jam' of 'the one with the metaphorical tunnel'. Chandler deed zijn beklag tegen Ross en Rachel: 'Janice, - you know the one with the really bad laugh - is kwaad want ze denkt dat ik haar een koe hebt genoemd.' Daarop vragen Ross en Rachel: 'Zo wat is er dan gebeurd? 'Ze vroeg of ze er dik uit zag' 'en?', vragen ze. 'Wel, ik keek naar haar en...' 'Wat je keek eerst naar haar? dat is echt een no go, je moet echt meteen nee zeggen, je weet wel sneller dan het licht. " Zie ik er dik...NEE' 'Zo kan je nooit de mist in gaan, er zijn zo van die automatische antwoorden.' En het zijn die dingen die jongens wel eens vergeten.' Ik scheer ze hier nu ook niet allemaal over dezelfde kam hé en het is niet zo dat vrouwen eens geen verkeerde dingen kunnen zeggen. Ik heb ook al flaters geslaan hoor. Dat ik dan denk van: 'Wait, what did I just say?!" Zo kan je ook wel eens met automatische antwoorden in de mist gaan. En soms zoeken vrouwen ook gewoon ruzie om idiote dingen. Gewoon omdat er iets anders op hun lever ligt, maar op het moment dat de situatie voorkwam, konden ze geen passende reactie uitbrengen. En de reden waarom ze 'Nee' zeggen als ze 'ja 'bedoelen? Ja omdat ze denken dat je het wel zal door hebben. Niet dus. Zo zijn er wel van die mannen die ongepaste reacties geven. Denk maar aan die Sprite reclame. - En ze hebben ze ook nog in een grotere maat - Bij vrouwen moet je tussen de lijnen lezen. Als een vrouw een liedje op haar facebook zet of iets dubbelzinnigs zegt.. Ja reken maar dat het op jou bedoeld is dan. En als dat niet zo is, dan is het gewoon om je uit te dagen. die vrouwen hé. Als ik dan een raad kan geven dan is het wel deze: Boys, Jullie zullen het nooit begrijpen, net als wij jou niet. Want anders zou ik al helemaal niet die vorige blogpost geschreven hebben. Maar als je niet meteen een hapklaar antwoord hebt, denk even na, vraag wat ze echt willen of bedoelen. Dat is al heel wat miserie gespaard. Ga er dan ook nooit maar ook nooit van uit dat ze je misschien werkelijk niet meer willen zien. Dat wil gewoon zeggen: Doe hier eens even wat moeite, doe hier eens een big  romantic gesture. Zelf al gaat het om gewone vriendschappen, doe hier eens wa moeite, die vriendschap kan hier niet van een kant komen e. Laat even de onzekerheid wegsmelten voor de zon. Want vrouwen zijn onzeker, en degene die beweren van niet die zijn nog het meest onzekere van allemaal.


Even een lijstje om het toch iets makkelijker te maken.

vrouw:  I'm fine
wat ze echt bedoeld: Nee, niet ok. En dat zou je echt moeten weten. 


Vrouw: Zie ik er dik uit?
wat ze echt bedoeld: Ik ga het toch vragen en nu is het de bedoeling dat je me een compliment geeft.


Vrouw: Nee, Ik ben niet jaloers, waarom zou ik?
wat ze echt bedoeld: Heb je aan mij niet genoeg misschien?


Vrouw: Veel plezier en braaf zijn hé
wat ze echt bedoeld:Do not have fun with any girls en kom in een straal van 100 meter niet in de buurt  van flirty girls. 


Vrouw: Er is niets aan de hand.
wat ze echt bedoeld: Yep, er is zeker iets aan de hand.

Vrouw: Pff ik denk er zelf niet meer aan. Ik ben daar zó over.
wat ze echt bedoeld: NOPE, not over it.

Vrouw: Ik eet enkel iets als jij iets eet hoor.
wat ze echt bedoeld: Ik ga hier echt niet alleen eten, anders is het net of dat ik enkel aan eten denk.

Vrouw: Ik haat alle mannen
wat ze echt bedoeld: Ik heb een blauwtje gelopen.

Vrouw: Vind je dat ik overdrijf?
wat ze echt bedoeld: Ik weet dat ik overdrijf, maar steun mij toch maar.

Vrouw: Oh ik heb maar iets aangetrokken.
wat ze echt bedoeld: Ik ben mij twee uur voorbereid op onze date.

Vrouw: Single zijn is zo leuk
wat ze echt bedoeld: Single zijn is soms fijn, tot ik op café naast een stel verliefde pubers zit. *kotsneiging* 

Vrouw: Oh en hoe ken je haar?
wat ze echt bedoeld: Heb je er seks mee gehad of kennen jullie elkaar gewoon van zien?

Vrouw: Ze is echt niet zo knap.
wat ze echt bedoeld: I'm so jealous

Vrouw: Ik zou het normaal niet zeggen maar... Kan je een geheim bewaren?
wat ze echt bedoeld: Dit is zo juicy dat ik het je echt moet vertellen.

Vrouw: Ik kan geheimen bewaren hoor.
wat ze echt bedoeld: Ja, als het mij uitkomt. En als die persoon dat ik het aan vertel jou niet kent.

Vrouw: Ja, je doet maar.
wat ze echt bedoeld: DON'T

Vrouw: Nee ik wil helemaal niets voor valentijn, dat is zo commercieel.
wat ze echt bedoeld: suprise me, in a good way.

Vrouw: Ik wil er niet over praten.
wat ze echt bedoeld: vraag me toch maar wat er aan de hand is. Ik heb steun nodig.

Vrouw: Ik ben gewoon niet op zoek nu.
wat ze echt bedoeld: I don't want to date you. Maar een Ryan Gosling look-a-like... Yes,Please do.

Vrouw: Ik wil onze vriendschap niet verpesten.
wat ze echt bedoeld: Ik vind je niet aantrekkelijk.

Vrouw: Goh nee echt geen tijd om te daten, Ik heb zoveel te doen !
wat ze echt bedoeld: Nope still don't wanna date you.

Vrouw: Ik vind het zo leuk met jou, bij jou kan ik echt mezelf zijn.
wat ze echt bedoeld: We're falling in love people. Maar ik ga het echt niet als eerste zeggen.

Vrouw: En wat zijn jouw plannen volgend weekend?
wat ze echt bedoeld: Zullen we iets samen doen?

Vrouw: Er probeerde mij iemand te versieren.
wat ze echt bedoeld: Doet je dat iets? Ben je jaloers?


Delphine


dinsdag 12 augustus 2014

Delphine's guide to dating



Onlangs vertelde een vriendin me dat ze nog nooit op date was geweest. Dat was ook niet nodig, want zij is een van de weinigen die Prince Charming al had gevonden. "Hoe werkt dat dan?", vroeg ze me. Ja hoe werkt dat dan... Ik kon wel tien voorbeelden bedenken hoe het niet moest. En Ik had ze allemaal doorstaan. Ik heb al wat dates gehad in mijn leven. Laat ik ze onder delen in vier categorieën. De dates waar wel degelijk potentieel in zat, de dates die gedoemd waren om te mislukken, de dates die ik eerst helemaal niet zag zitten en dan uiteindelijk de dates die achteraf helemaal geen dates waren. Ja, ik kan er wat van.

De dates volgenden allemaal een logisch stappenplan. Je ontmoet iemand, en wanneer jij of zij al hun moed bij elkaar hebben geschraapt wordt er iemand uitgevraagd. Meestal wanneer ik de persoon was die mijn moed bij elkaar had geschraapt werden de dates vaak onderverdeeld in de tweede categorie. De grootse categorie bestaat uit de dates die gedoemd waren om te mislukken. Want vroeger moest je weten, viel ik wel eens op de verkeerde, was ik wel eens naïef, of ja blind verliefd. Nu ook nog hoor, maar nu valt mijn frank toch before the damage is done. De dates waar ik hen uitvroeg bleken meestal te mislukken. Hoe feministisch de vrouwen ook mogen zijn en hun mannetje willen staan, een man wil jagen. Dus als jij hem uitvraagt, wat valt er dan nog op te jagen? Het heeft lang geduurd voordat ik dat doorhad hoor. En soms kan ik het ook niet laten, want als je op een man moet wachten...
  
De dates waar de mannen moesten jagen en waar er wel eens hard to get werd gespeeld, die waren het meest succesvol. Maar wanneer je te lang hard to get speelt, of net ineens helemaal niet meer, ja dan is het om zeep. Iedereen zijn geduld raakt wel eens op. En dan waren ze weg. Het is moeilijk om de balans te vinden. Want iemand die heel de tijd ja knikt en geen initiatief neemt vinden ze dan ook weer niet goed. 't is een kwestie van aanvoelen wie kan je uitvragen, wie niet. Tegen wie zeg je bepaalde dingen wel, tegen wie niet. Soms moet je mannen gewoon mannen laten zijn. Willen zij het restaurant kiezen? Willen zijn de rekening betalen? Willen ze jou uitvragen? ja laat ze dat dan maar doen. 
Het moet de moeite blijven om moeite voor te doen, zeggen we dan.
 En wil je iets maken van de date, laat ik dan even naar Patti Stanger, the millionair matchmaker verwijzen: No sex before monogamy. Als je het of de eerste date al weggeeft, of de  tweede of de derde, dan hebben ze niets meer om naar uit te kijken. Want ze weten nu eenmaal hoe je er naakt uit ziet zonder dat ze op jullie relatie een exclusief label moeten plakken. En dit heb ik niet alleen van Patti Stanger, Ik heb het al meerdere mannelijke vrienden horen zeggen.
Een top drie maken van slechte dates lijkt me bijna onmogelijk. Maar toch zal ik eens wat spraakmakende dates in die vieze put met mislukte dates oprakelen. 

Jaren geleden, toen ik nog de lerarenopleiding volgde, was er een jongen die ik heel erg zag zitten. Heel het jaar probeerde ik met hem te praten, moves te doen, naast hem te zitten in de klas. Moeilijk met een stel aasgieren in de buurt moet ik zeggen. Uiteindelijk vroeg ik hem uit. We gingen naar de bioscoop. Hij had duidelijk de allerminste behoefte om er een geslaagde date van te maken. Hij wou kost wat kost een vreselijke superhero movie zien waar ik de eerste flop nog niet eens van had gezien. "Maar jij mag ook kiezen hoor, maar ik wil eigenlijk echt die film zien." Fuck this shit. Heel de film heb ik half zitten slapen. en hij stonk dan nog uren in de wind. Ik ga die oude mannetjesgeur nooit vergeten. Je kan wel begrijpen, er is nooit een tweede date van gekomen.

Ik ontmoete hem op Twoo. Ik geef het toe, ik viel op zijn uiterlijk. We hadden onze eerste awkward date in een café tussen onze twee gemeentes in. Hij had niets te melden, enkel dat hij het vreselijk vond dat Birdy met de pluimen van Bon Iver ging lopen. Er gingen roddels van hem rond dat ik  volgens hem absoluut niet mocht geloven. Hij vertelde dat hij zo een zwaar leven gehad, geen thuis, geen gezin, geen jeugd. Maar heel veel vriendinnen dat had hij wel. Waar hij uiteraard al hetzelfde tegen vertelde. Na enkele dates nam me mee naar de film  'Tot Altijd'.  In een ruzie net na de film smeet hij me naar het hoofd dat hij me naar die film had meegenomen omdat hij wou tonen dat er veel ergere dingen waren dan onbeantwoorde liefde. Ja alsof ik dat niet wist. En heel de weg naar huis wilde hij niet meer tegen me spreken. So these guys I have to deal with.

Tijdens een van mijn vroegere vakantiejobs leerde ik een jongen kennen. Een van de fouten die ik toen maakte, is dat ik hem uitvroeg. We gingen enen gaan drinken op den boot. The ultimate dating spot. Heel het gesprek had hij het over zichzelf. Constant. Als hij me dan al een vraag stelde keerde hij mijn vraag gewoon om. "En jij?" Dan liet hij me een zin uitspreken, onderbrak hij me en had hij het alweer over zichzelf. Want hij had zo een fantastisch leven. Na een uur had ik het wel gehad. Hij was totaal niet grappig en intelligent als bij de eerste indruk. Nee, this book shouldn't be judged by its cover. Raar om nog samen te werken? Kan je wel zeggen. Ik heb hem alsnog nooit geen blik meer waardig gegund.

De dates die het beste gingen, waren de dates die uiteindelijk geen dates waren. Het enige wat ik daar uit kan besluiten was dat de momenten zijn waar je gewoon helemaal jezelf bent. Niemand probeert te imponeren en you just go with the flow. Hate to break it to ya.but you just got friendzoned. Maar dat waren dan voor mij wel de dates waar er potentieel in zat. There's no such thing like a good date. Hoe realistisch is dat nu, dat je iemand ontmoet, je wordt op slag verliefd en die andere persoon net ook op dat moment? Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat nog nooit heb meegemaakt. Al heb ik al grote liefdes gekend. Die kwamen meestal voort uit dates waar ik niet meteen interesse voor kon wekken. Na lang zagen ging ik dan mee. Was er wel altijd iets dat me niet aanstond. Maar na enkele dates had ik wel door dat ik niet moest moeilijk  doen. Er is maar weinig dat de mantel der liefde niet kan bedekken.


Hoe breng je een date nu tot een goed einde?
regel nummer 1: Zie je het niet zitten, dan ga je gewoon niet. Al verzin je een smoesje, moet je je kat eten geven of moet je de vuilnisbakken buiten zetten om 6 uur ' s ochtends. Je zegt het maar. Je hebt een mond gekregen om nee te zeggen. Be a lady, be nice. Je weet nooit wanneer je nog een gunst nodig hebt van die persoon.

regel nummer 2: ga nooit uit met iemand uit verveling en gebruik nooit de zin: 'Maar misschien wordt het wel iets.. of niet en heb ik gratis eten.' Cause that's gonna be a long night. Hoe graag je ook op restaurant gaat. Zonder twijfel zal je me parafraseren: "Dit is een vrijdagavond dat ik nooit terug krijg." Ach wat heb ik weinig mijn eigen raad opgevolgd.

regel nummer 3: zoek de balans.

regel nummer 4: Don't give away your... you know. Tenzij dat net je bedoeling is. Dan mag je dit echt geen date noemen. een bootycall noemen ze dat.

regel nummer 5: Er bestaat geen regel voor niet smsen/bellen na je date. Je moet echt geen drie dagen wachten. Vond je het leuke date? sms dan na date dat je het leuk vond. Dan moet er zich niemand zorgen maken. elementaire beleefdheid heten ze dat. Hou het wel kort. wees geen slijmbal, zaag niet om de volgende date. Alhoewel dat ik hier ook vaak de mist in ga. Daarna is geduld een mooie zaak. Er na kan je er nog altijd van gedacht veranderen.

regel nummer 6: Laat altijd iemand weten waar je naar toe bent en met wie. Je weet nooit als je in de auto stapt bij een seriemoordenaar. Say what?

regel nummer 7: Be yourself, maar ook niet te hé. Op  je eerste date hoeft  de lucky one niet te weten dat je de volgende dag nog een date met iemand anders hebt of dat je eigenlijk een man bent. Ok laten we nu niet overdrijven. Je date hoeft op de eerste date niets te weten over je ex, zijn of haar vervelende gewoontes en hoe vreselijk jij daar nog steeds over voelt dat je hem of haar hebt betrapt tussen je nieuwe lakens van Ikea met iemand anders. (Da is hier dus fictief he) . Zelf al denk je dat je date er echt geen probleem mee heeft om verhalen over je ex aan te horen. JUST DON'T
En wanneer jouw date zelf niet over zijn of haar ex zwijgt, ja dan moet je toch twee keer nadenken of het wel echt een date is. hashtag think again

Regel nummer 8: If it looks to good to be true, it probably is. There must be something wrong with him. Men to avoid

Hou dit lijstje in je achterhoofd, al is het geen must. Ik ben misschien geen relatie-expert, maar van dating I know the drill.






zaterdag 9 augustus 2014

Let's get personal: the friends with/without the benefits



Ok, niet iedereen zal het toegeven, maar er moet toch eens iets van gezegd worden. Friends with benefits, we all know them, we all have them and when we don't have them we'll be at least thinking about having them. De dag van vandaag is seks zonder liefde toch niet meer zo een taboe. In mijn vriendenkring wordt dat onderwerp toch wel eens aangesneden. We horen verhalen, we lachen er eens mee, we zijn even verwonderd en af en toe moedigen we het ook wel eens aan. In de loop der jaren heb ik toch het idee meegekregen dat je voor jezelf moet uitmaken wat je ok vindt en wat niet. Het is heus niet zo dat je moet ingaan op elke tinder match die je voorgesteld wordt en dat je elk berichtje moet beantwoorden van elke halve gare die je krijgt. Maar die Tindertoestanden, ja daar moet ik even duidelijk over zijn. It grosses me out. Dat tindergedoe bleek even in te zijn, al gauw bleek het niet echt een datingsite te zijn, maar meer een - voor een avondje - site. Want op buzzfeed (daar heb je het weer) moet je weten, staan vaak wel zo eens berichtjes te lezen onder het mom van: "If guys acted on first dates like they act on tinder" en "42 of the best, worst and weirdest messages ever sent on tinder" Dan kan je twee reactie's van mij krijgen: Ofwel krijg ik een hysterische lachbui ofwel kan ik niet geloven dat er zoveel creepy mensen bestaan. Who does that?

Let's face it, zo'n dingen krijg je overal, zelf op dat vroegere projectje van Massive Media, dat ineens wel heel erg bekend werd. (Lees: Netlog)  Hun nieuwe projectje kan er ook wat van. Anyway, good for them. En er zitten heus wel wat eerlijke mensen op zo'n sites hé, want ja waarom zou je er anders zelf op vertoeven.
En natuurlijk, heel wat afleveringen van Sex and the city gaan over friends with benefits. Denk maar aan Samantha (gespeeld door Kim Catrell) , zonder friends with benefits was ze gewoon niet de belichaming van vrije seks geworden. En die slaat daar geld uit hé, denk maar aan haar boek "seksuele intelligentie". Staat trouwens ook nog op mijn to-read lijstje van Goodreads.


Maar goed, ik wijk af. Friends with benefits, niemand wil het zo noemen, maar toch belichaamd de term wel perfect wat het is. Denk maar aan extralegale voordelen op je werk, of nee doe toch maar niet. Ik had altijd het idee dat zoiets niet kan blijven duren, maar dat is dan enkel hoe ik het zie. Ik bedoel maar: er wordt iemand verliefd, er wordt iemand op iemand anders verliefd. Het is dan ook maar een tijdelijke oplossing. En dan begint het, je begint je te storen aan dingen en je denkt iets te veel aan de situatie dan goed voor jou is. En hopelijk voor jou, op het einde met niet al te veel miserie. Misschien gaan jullie op goede voet 'uit elkaar' want zo'n dingen heb ik ook al gehoord. Is dat dan de uitzondering op de regel? Ik weet het niet, we maken er van wat we willen, en dat allemaal gebaseerd op de verhalen die we horen en hoe we het zelf beleven.  Een mens heeft zijn principes. Maar vraag honderd mensen als ze al eens een one night stand hebben gehad en zeker de helft zal dat beamen. Ik verzin dat hier niet hé. Daar bestaan statistieken over. One night stands, soms onbedoeld, want dat komt ook wel voor. "Maar ik dacht dat ie van me hield?" is een veel besproken reactie. Maar liefst 80 procent van de mannen had na de one night stand daar positieve gedachten aan over gehouden. Dat tegenover 50 procent van de vrouwen. Sad but true, denk ik dan. Dat heb ik uiteraard vluchtig in datzelfde artikel gelezen. En er zijn natuurlijk uitzonderingen, misschien vinden sommige mannen het achteraf toch ook niet zo fijn. Ik ga hier ook niet veralgemenen e, ik zever hier ook maar wat op los. Maar de  statistieken die zijn er.

Het is een primaire behoefte, heb ik me toch laten vertellen. En beide partijen zoeken waarschijnlijk iets heel verschillend in zo een avondje. ( of vijf minuten, kan natuurlijk ook, jammer genoeg) De ene persoon heeft het nodig en maakt het niet zo uit hoe, met wie of waar. De andere persoon zoekt genegenheid of zo. En dan is er de mogelijkheid dat je je nog meer eenzaam voelt achteraf, omdat je zo even geteased werd met het idee van dat je niet alleen was. Wel als dat zo is, dan had je beter die nacht met je knuffelbeer geslapen. Want daar wordt niemand beter van. (lees: vooral jij niet). 
Zo, die one night stands dat vind ik dikke zever, als we zouden zeggen dat dat uitgevonden is door de man, ja dan zou ik het nog geloven.  Wel ja, als ik de realiteit niet kende. Want Ik ken ook heel wat vrouwen die het evengoed konden uitgevonden hebben. No judgement.



Ik weet nog goed, het is zeker zo een tien jaar geleden, - echt gek dat je zoiets kan zeggen, want nu ben ik bijna iemands zilveren bruiloft - hoorde ik een kennis vertellen: " Zo een sekslief, dat werkt niet. De ene week heb je nog heel veel plezier, en dan vraagt ze: 'Wat wil je doen volgende week?'  zeg jij: ' Ja, net hetzelfde wat we nu doen.' zegt zei dan: 'Neenee ik bedoel ECHT iets doen." Toen begreep ik niet zo wat hij vertelde, want ik was nog een jonge snotneus. Later bedacht ik dat het echt wel volledig omschreef wat er gebeurde als het fout liep. 

Afspraken, dat maak je dan best, en wat die afspraken zijn dat kiezen jullie zelf uit. Want niet te vergeten jullie zijn vrienden. En jullie kunnen heus leuke dingen samen doen, samen uiteten, naar de bioscoop of dan toch heel de dag in bed blijven liggen. It's your choice. Misschien bloeit er wel iets moois uit, misschien ook niet. Hoe gaat dat dan? Moet je dan sms'en achteraf? of laat je elkaar wat rust en denk je dat jullie blikken op een avond wel eens elkaar op dezelfde manier zullen kruisen? En wat als de ene persoon er toch net iets meer mee bezig is dan de andere persoon? En wat dan met monogamie? Bij one night stands kan je daar niet veel over zeggen. Maar als jullie dan friends with benefits zijn. Kan je dat vragen aan de andere persoon om monogaam te zijn? Of is het net al iets te relatie-achtig? En weg is ie. Zo'n dingen moet je voor jezelf uitmaken. Als jij dat erg vindt, moet je dat de persoon in kwestie zeggen. Want het mooie is: jullie zijn vrienden, dus jullie kunnen wel degelijk over dingen praten.

Seks zonder liefde is ook maar seks en velen zullen het misschien niet snel toegeven. Maar dat is toch iets minder leuk dan met de persoon die je wel elke ochtend naast wakker wil worden. Ik denk dat het een tijdelijke oplossing is, en hoe lang die tijd is: weken? maanden? jaren? dat zie je dan wel. Want als het op dat moment voor iedereen nog tof is, dan doe je daar niemand kwaad mee. En respect voor elkaar is heel erg belangrijk. Want anders had je even goed kunnen kiezen om iemand op te pikken in de Overpoort na 5 uur.  Als de friends with benefits dan spaak lopen omdat de ene persoon net dat ietsje meer verwacht dan de andere, moet je het misschien onder ogen zien dat je net op zoek bent naar ietsje meer.  Maar hé ik moedig hier dus niemand aan hé. 







Delphine.

donderdag 7 augustus 2014

Let's get personal: Fear of missing out

Onlangs ontdekte ik de site Buzzfeed en hun quizpagina. Het is Iets waar ik me wel meer mee bezig hou als ik me verveel. Nutteloze dingen invullen en dan merken dat het al half twee 's nachts is. Als je mijn vorig blogpost hebt gelezen kan je daar wel uit besluiten dat ik me nogal vaak verveel. Ik heb de app ook op mijn gsm staan - Aah late night not sleeping at all ,even een quiz -. En een beetje Billie Holiday op de achtergrond. Wat een stem.
Anyway, zo vulde ik eens heel zorgvuldig de quiz: "Do you have FOMO?" in.  Watvoor groenharig monster is FOMO? Fear of missing out blijkbaar.Na alle vragen netjes in te vullen bleek ik een deftig resultaat te hebben: Ik had een beperkte dosis FOMO in mijn bloed.
Velen van jullie zullen nu wel denken: "Yeah right." Toch zeker zij de dicht bij mij staan.  En ze hebben gelijk, al denk ik dat het iets is dat eigen is aan bepaalde periodes. Stel nu vorige week. Het was mijn verjaardag en ik heb me meer dan 24 uur heel geliefd gevoeld. Van twaalf uur 's nachts tot het moment dat mijn Cubaans sjaaltje in de ring gooide de volgende nacht. (Het was een Cubaans verkleedfeestje.) Geen vuiltje aan de lucht en ik voelde me heel erg gezegend met zo'n vrienden. Maar andere momenten, ik weet niet hoe het komt, krijg ik en naar gevoel en denk ik: " Is everyone hanging out without me?" Ja zoals het gelijknamig boek, dat overigens nog steeds op mijn 'to-read' lijstje staat op Goodreads. Fear of missing out,  dat zorgt voor wat ruzie's. Heel wat onbenullige stomme ruzie's. Als je daar een zondebok voor moet zoeken dan is het wel sociale media. Want facebook, instagram en laat ons zwijgen over foursquare doen daar niet veel goed aan. "Zo iedereen is dus op een festival dat ik nog nooit van gehoord heb." en 'Ik dacht dat iedereen geen tijd had/moest werken/studeren."  Dan zie ik dat iedereen toffe dingen doet. zucht. - Let's read another chapter of mr. Mercedes.  Klik ik weer de app open: "Oh die zijn in Disneyland, en die op een cruise. Moeten die niet werken? Oh en die drinken cocktails in een nieuw café in Gent waar ik nog niet van gehoord heb. Zet ik even op het lijstje." Maar goed het is een vertekend beeld, want wie zet nu een foto op facebook van zijn was die hij of zij aan het doen is of checkt zich in op het kleinste kamertje. - Ok, er zijn er - Niet iedereen doet elke dag iets tof, ze laten het alleen zo lijken.

Soms ben ik echt een hele week bezig om iedereen te bellen en te vragen om iets te doen. Net als deze week. "Hoezo je hebt al iets te doen? Het is pas maandag." "Inderdaad", zeggen ze dan. "Het is AL maandag, mijn hele week is al volgeboekt. " of "Hoe kan je je nu vervelen, Ik heb ALTIJD iets te doen." Ja, dat vraag ik me ook af.  Of dan zeggen ze: "Zoek eens een hobby." Ja, ik heb zowat 10 000 hobby's, Ik weet ook niet hoe ik het doe. En dan gebeurde het al eens in 't verleden dat ik op andere manieren mijn tijd probeerde vullen. Ik ging op date. Gewoon uit verveeldheid. Want hé, misschien wordt het wel wat, terwijl ik in mezelf zat te denken: "Aaah free steak! Hooray for date night!" Dat klinkt misschien vreselijk, maar ik kan je zeggen dat dat wel zeker de laatste pitty date was die ik heb doorploeterd. Je ergeren aan de manier waarop iemand eet. SMEK SMEK. Dat was er een van. En vergeet dat nektapijt niet, dat was twee. Op die manier je tijd opvullen, vreselijk. Get a job, zeggen ze dan.

Stresserend is dat, twee weken op voorhand moeten reserveren om  iets te plannen. Ik heb al twee oorzaken bedacht: Een: mijn vrienden wonen gewoon te ver en kunnen daarom niet altijd afspreken. Begrijpelijk. Twee: Ik heb te weinig om handen. Wat ook wel goed mogelijk is, tijdens de vakantie val ik altijd in een zwart gat. En dat heeft niets te maken met al dan niet een lief hebben, zoals sommigen van jullie nu waarschijnlijk zitten te denken. Want twee jaar geleden in de zomer had ik ook een lief, and we all know how that ended. Tijdens het jaar heb ik er minder last van, maar ik moet toegeven, het valt ook wel eens voor. Maar dan heb ik dingen om handen en heeft niemand tijd om leuke dingen te doen. En dan moet je werken. Als ik eenmaal werkzoekende ben, of nee correctie als ik werk, dan zal dat probleem wel niet zoveel meer voorvallen en zal ik smeken om een uurtje niets doen, - ach gezellig mijn kamer opruimen- . Als ik dan eens een drukke week heb gepland, breekt het angstzweet me uit. Zoveel te doen, zo weinig tijd. Je doet alles op automatische piloot en echt ervan genieten doe je toch niet.
Onlangs zat ik op een terrasje met een vriend Ik vertelde hem dat ik soms het gevoel had dat ik niet het beste van elke dag maakte. En dat had niets te zien met mijn ingesteldheid, maar gewoon het gevoel dat ik er meer had kunnen uithalen. " Luister", zei hij, "Dat hebben we allemaal wel eens en als je begint te werken betert het er niet op. Zolang je je maar amuseert, al is het maar even, dat is het belangrijkste."
En dat mijn vrienden, is pas echt carpe diem.

Mijn excuses als mijn spellingfouten je storen.
En lang niet te vergeten: I ain't writing anymore about fashion. Shit just got real.


woensdag 6 augustus 2014

Let's get personal

Ik ben de laatste jaren heel bedachtzaam geweest. Altijd heb ik nagedacht over de gevolgen en gezorgd dat ik nooit te dronken was, want dat bracht me in de problemen. Toch zeker de volgende dag.
"Ruzie met wie?" "Heb ik dat echt gezegd?" en "Heb ik dat echt gedaan?"
 Maar goed, ik ben een keer heel onbedachtzaam geweest, jammer genoeg was dat die keer dat ik me inschreef voor een bacheloropleiding journalistiek. Want weet je, ik wou schrijven zolang het fictie was, niet te vermoeiend en ik me niets moest aantrekken van spelling. Daarboven hadden ze grote plannen met mij. "We geven haar wat humor, een creatief brein en oh ja laat ze maar wat gevoelig zijn." Jammer genoeg vergaten ze daar de puntjes op de 'i' te zetten en gaven ze me een waardeloos gevoel voor spelling. Algemeen Nederlands spreken was als Kleitse ook al  niet voor me weggelegd. Laten we ook maar zwijgen over dat degoutant gevoel dat ik kreeg nadat ik snel verveeld raakte. Gevolg: Nooit maakte ik iets af. Ik las een boek en na 100 pagina's raakte ik verveeld. Ik wou graag een tattoo, maar ik raakte alles snel beu gezien. Gelukkig ben ik zo slim geweest en heb ik het niet zover laten komen. Als je een paar keer mensen ziet passeren met namen van vervlogen liefdes en littekens van die vervlogen liefdes dan heb je het wel gezien.  Ik hou het voortaan bij de tip van een vriendin: "Als je het zo mooi vindt, hang het dan aan je muur." Ik begon aan een opleiding... en juist ja. Ik verloor mijn interesse. Gelukkig was dat bij mannen niet zo, maar dat is een ander verhaal, een ander probleem dat er op dit moment niets meer toe doet.

Eerst wilde ik wat met mode doen, modeontwerpster misschien? Een vernederend ingangsexamen en zes maanden naailes later... juist ja. Toen besloot ik maar, wegens tijdgebrek weliswaar, lerares p.o te worden. Alleen kon je daar dus niets beginnen zonder een gigantische bagage aan creatieve opleiding."Maar ik heb tekenschool gedaan..", dat was blijkbaar niet genoeg. Het leek me slim iets te zoeken waar ik als kind heel wat plezier aan beleefde. Ik dacht aan mijn opstellen, die ik schreef in het derde leerjaar, in mijn prachtig schriftje met inpakpapier van Olive (ja die van Popeye). Die stickertjes en goede opmerkingen waren voor mij een echte opsteker. Ik las heel graag thrillers en ik heb het ook geprobeerd vier jaar lang, tussen writer's block's door om zelf een te schrijven. Uiteindelijk is het verhaal, met werktitel 'Dok 15' ergens gestrand op mijn oude laptop die ik niet meer aan de praat krijg. Met bloed, zweet en tranen perste ik de tot dan 50 A4 pagina's lange thriller uit mijn pen. Maar het mocht niet baten, ik raakte verveeld.

Toen ik begon met schrijven, zat ik op een ander punt in mijn leven. Als ik enkele jaren later alles opnieuw las, leek het niet alsof ik het geschreven had. Het was zo onvolwassen, alsof het eerder zou worden geklasseerd bij de AD'tjes in de bib dan bij de volwassen boeken. Ik keek vaak naar Sex and the city. Ik raakte geïnspireerd door Carrie Bradshaw. Columns schrijven over een spannend leven vol met problemen al dan niet relatie gerelateerd, ja dat leek mij wel wat. Met thrillers schrijven kan je je rekeningen niet betalen dus... Later leerde ik, samen met heel wat lotgenoten dat je met journalistiek ook je rekeningen niet kan betalen. Maar goed, toen leek het een goed idee. Het even terzijde laten dat het volkomen onrealistisch was dat Carrie met haar twee job's: een column voor de New York Star en een column voor Vogue, haar Manolo's kon betalen. Yeah right. 
Twee jaar later,'I fell at Dior'. Journalistiek was niet wat ik er van had verwacht. Te veel regels en te weinig vrijheid. Ik had heus die student willen zijn die elke donderdag de overpoort plat liep en niet voor acht uur in mijn bed zat de volgende ochtend. maar zo was het niet, ik moest ervoor werken. Want ik had een studierichting gekozen die niets voor mij was maar waar ik bitter hard voor moest werken. Begrijp me niet verkeerd, ik ben het leren appreciëren. Ik kan best genieten van een interviewtje of twee, zolang het maar over iets gaat dat me interesseert. Zoals mijn bachelorproef over Urban Exploring. Voor mij was het een meesterwerk, al deed mijn spelling mij bijna weer de das om.

Na zoveel jaren leek het me onverstandig om al dat geld dat mijn ouders aan mijn opleiding hadden gespendeerd in de goot te smijten. Ik kreeg veel tegenwerking, docenten die niet vonden dat ik journalist moest worden. Daarover hadden ze wel gelijk. Ik had zoiets van: "Kom geef mij een tientje, Ik beloof dat ik niets in de journalistiek zal doen." Tot de dag van vandaag, Ik werk aan mijn laatste herexamen, en ik moet algauw bedenken wat ik later wil doen. Ik weet het wel, ik ben niet de enige. Denk maar aan de hoeveelheid  studenten die vorig jaar afstudeerden en helemaal niets met journalistiek doen momenteel. Je moet gewoon geluk hebben of blij zijn met het minimumloon. En dat ben ik niet, blij met het minimumloon. En een slijmbal moet je ook zijn, ook niets voor mij.  Ik wil geen vijf jobs aannemen om mijn rekeningen te betalen. Ik wil ooit wel eens alleen gaan wonen. En als freelance journalist zou dat enkel gaan als ik dat samen deed met een roommate of drie. " En wat ga jij met je leven doen? niets met journalistiek? gek !" 

Als ik het opnieuw zou mogen doen, zou ik dan een andere opleiding kiezen? misschien wel, misschien niet. Maar dan had ik nooit mijn prachtige vrienden ontmoet, gekke verkleedfeestjes gehouden en slaapmutsjes gedronken met een dronken dokter in de Coulissen, al was dat maar een keer. Naast de werkverwachting kunnen we natuurlijk de andere verwachtingen niet vergeten. Maar mijn moederinstinct is er nog niet. Ik ben nog maar net 24 en krijg spontane kotsneigingen als ik een oud-klasgenoot of kennis met een bolle buik en krijsend geval aan haar hand zie lopen. Deze dingen zie ik voornamelijk tijdens mij vakantiejob aan de kassa. "Mijn zoon is nu zeven jaar samen met zijn vriendin en nu gaan ze trouwen." na veel "aaahs" en "oooohs" hou ik het voor gezien. Zijn die allemaal gek ofzo? Een volgende persoon stelt me dan de vraag: "En heb jij nog geen lief?" Voor de eerste keer in mijn leven kan ik zeggen zonder te verpinken: "Nee daar heb ik geen behoefte aan en dat past nu niet in mijn leven." Denk maar aan alle leuke dingen die ik het laatste jaar zou hebben gemist. No way dat ik bellini's had kunnen drinken op een balkon in Gent of zou kunnen gaan urbexen en fotografie op een andere manier leren kennen. Op mijn vierentwintigste verjaardag voelde ik mij zo oud, maar tegelijkertijd zo jong. Een vriend vertelde mij niet zo lang geleden: "Het enige dat nu van je wordt verwacht, is dat je werkt." Hopelijk zegt iemand dat aan die mensen die mij elke dag de vraag stellen wat ik in godsnaam ga doen met mijn leven. Famous last words, zoals ik vorige donderdag op mijn feestje wel wat vaker heb gezegd: "I drink to that."